با فرزندان مان دوست باشیم

 

با فرزندان مان دوست باشیم

یکی از مشکلات اساسی والدین نداشتن ارتباط مناسب با فرزندان است. امروزه بسیاری از خانواده ها گلایه می کنند که فرزندان شان آنها را نمی فهمند و از سوی دیگر فرزندان از اینکه پدر و مادرآنها را به خوبی درک نمی کنند و به خواسته های آنها احترام نمی گذارند، ناراحت و نگران هستند.

نداشتن رابطه مناسب بین والدین و فرزندان سرآغاز بسیاری از مشکلات و حتی درگیریهای خانوادگی می شود. والدین باید یاد بگیرند که چگونه می توان رابطه بین خود و فرزندشان را بهبود ببخشند تا در سایه این ارتباط سالم فرزندشان بتواند برای حل مشکلات زندگی از آنها کمک بگیرد.

والدین بهترین الگوی کودکان هستند و باید با رفتارهای سنجیده و حساب شده خود، آنها را به سوی یک زندگی سالم راهنمایی و از سرزنش فرزندان خود بویژه در حضور دیگران پرهیز کنند.

به یاد داشته باشیم برقراری ارتباط عاطفی و دوستانه با فرزندان موجب خواهد شد تا هیچ موضوعی از ما پوشیده نماند و آنها ما را به عنوان دوست خود بدانند.

هرگز وعده تو خالی به فرزندان خود ندهیم و فرزندان خود را با محبت صادقانه و معقول سیراب کنیم تا به به محض دیدن ذره ای محبت دروغین در دام شیادان گرفتار نشوند. باید دقت کنیم که حسن معاشرت والدین از مهمترین عوامل تربیت صحیح کودکان است و سوء معاشرت موجب می شود فرزندان تحت تاثیر این رفتارهای سوء قرار بگیرند.

فرزندانمان را به صورت دوستانه از  عواقب و پیامدهای تماشای فیلم های مبتذل و غیر اخلاقی آگاه کنیم و با پشت پا زدن به رقابت های کاذب و تجمل پرستی ، زمینه ازدواج به موقع و آسان را برای فرزندان خود فراهم کنیم.

دوستان و همسالان از جمله کسانی هستند که می توانند روی فرزندان ما تاثیر مثبت یا منفی بگذارند. پس برای مصون ماندن فرزندان از انحرافات گوناگون از دوستان آنان شناخت نسبی حاصل و با خانواده دوستان فرزندانمان ارتباط برقرار کنیم.در صورتی که آنها را دارای صلاحیت دوستی ندیدیم، به گونه ای که به غرور و شخصیت فرزندانمان لطمه ای وارد نشود، از ادامه روابط او با آنان جلوگیری کنیم.

مبارزه با اضطراب تحصیلی

 

مبارزه با اضطراب تحصیلی

 

استرس و اضطراب می تواند منجر به اختلال خواب دانش آموزان شود اما توصیه های والدین می تواند تا حدودی از به وجود آمدن این عوارض در افراد جلوگیری کند.

دکتر مجتبی امین زاده متخصص روانپزشکی در گفت و گو با «ایران» با اشاره به اینکه اضطراب به معنی نگرانی از چیزی نامشخص است، می گوید: زمانی که از افراد دارای معدل بالا نیز سوال پرسیده می شود که چرا مضطرب هستند علت اضطراب خود را نمی دانند. اضطراب و استرس هایی که در هنگام امتحانات ایجاد میشوند می توانند نقش موثری در ابتلای افراد به اختلال خواب و افت تحصیلی آنها داشته باشند.

وی تصریح می کند : در زمان اضطراب مغز هشیار می شود بنابراین فرد در این هنگام نمی تواند در زول شب خواب صحیحی داشته باشد، زمانی که دانش آموزان خواب صحیح و کافی نداشته باشند تمرکزشان در هنگام درس خواند یا امتحان دادن کاهش می یابد.

وی با تاکید بر اینکه خانواده ها باید تلاش کنند تا استرس و اضطراب را از کودکان خود دور کنندو به فرزندان خود بگویند که این امتحان نیز مانند امتحان های دیگر سال است و لزومی برای نگرانی های بی مورد وجود ندارد، بیان می کند: خانواده ها باید به فرزندان خود یادآوری کنند که سوالات امتحان از متون درسی است و اگر سوال های امتحان مشکل باشد همه دانش آموزان باید به سوال های دشوار پاسخ دهند همچنین به والدین توصیه می شود که سطح توقعات خود را از نمره های فرزندان شان کاهش دهند.

 

آنفلونزا


ادامه مطلب...

چه کنیم تا فرزندان کمرو نداشته باشیم ؟

 

چه کنیم تا فرزندان کمرو نداشته باشیم ؟

 

کمرویی در کودکان,کودکان کمرو,

فرزندی دارم که بشدت از جمع گریزان است. نمی داند در حضور مردم چگونه باید رفتارکند،صورتش به شدت سرخ می شود. رفتارش در خانه و مدرسه متفاوت است و هیچ وقت ازحق خود دفاع نمی کند.

کمرویی مقوله ای ناروشن است، هر چه نزدیکتر به آن بنگریم. تنوع بیشتری در آن مشاهده می کنیم.بنابراین قبل از آن که درباره نحوه مقابله با آن فکر کنیم، باید از مضمون کمرویی شناخت بیشتری داشته باشیم.

تعــــریف کمــــرویی
کمرویی، صفت فردی است که به خاطر ترسویی،احتیاط کاری و عدم اطمینانش،نزدیک شدن به آن مشکل است.فرد کمرو هشیارانه از مواجهه با افراد یا چیزهای مشخص یا انجام کاری همراه آنان بیزار است. در گفتار یا کردار خود ملاحظه کار است،از ابراز وجود بیزار است و به طور محسوسی ترسوست.ممکن است فرد کمرو کناره گیر یابی اعتماد ویاازخمیر مایه ی دیگری باشد: شخصیتی پرسش انگیز، بی اعتمادومشکوک. فرهنگ لغت، کمرویی رابه عنوان ناراحت بودن در حضوردیگران تعریف می کند.

امابه نظرنمی رسد که این تعریف مطلب زیادی به آنچه عموماَدرباره کمرویی می دانیم بیفزاید هیچ تعریف واحدی کفایت نمیکند. زیرا کمرویی برای افراد مختلف دارای معانی متفاوت است.کمرویی شرایط پیچیده ای است که آثارمختلفی بر جای می گذارد، از ناراحتی مختصر تا ترس بی مورد از مردم و روان رنجوری حاد.

علل کمـــــــــرویی
کمرویی علل مختلفی دارد، بعضی از آنها از این قرارند:

• وجود فــــرد کمرو در خانواده مثل پدر،یا مادر کمـــرو  و الگوگیری کودک از او
• تحقیــــر کـــودک در خانه و مدرسه
• برچسب کمـــرویی بر کـــودک زدن و تلقین کمــــرویی به او
• مقایسه کـــودک با دیگــــران
• توقــــع بیش از حد از کـــودک داشتن
• تجارب منفــــی کـــودک در موقعیتهای مختلف
• نقل مکان هـــای مکــــرر خانواده
• تـــــرتیب توالد
• طلاق یا مـــرگ یکی از والــــدین
• آرمان گــــرایی والدین و یا جامعـــــــه

راههــــای پیشگیــــری ازکمــــرویی در کــــودکان:
بیشتراوقات خجالت هنگامی در طفل ایجاد می شود که او در زندگی خانوادگی خود تکیه گاه مطمئنی نمی یابد تا با اطمینان و اعتمادبه آن، شخصیت خویش را ثبات بخشد.همین کمبود باعث می شود که کودک شما از تجربه کردن وقایع تازه و عجیب برحذر باشد .ممکن است شما اظهار کنید که: من چند فرزند دارم، اما چرا فقط این یکی کمرو شده؟ توجه داشته باشید حتی در یک خانواده که نحوه تعلیم وتربیت درآن یکسان است همه افراد بهره یکسانی از آن نخواهند برد. پس اگر متوجه کمرویی فرزند خود شدید،به هیچ وجه او را با فرزندان دیگر مقایسه نکنید. همچنین نباید رفتار و کردار او را تایید کنید مثلا بگویید: آفرین چه دختر ساکتی! و یا او بچه بسیار خوبی است، همیشه گذشت می کند. بدانید که کودک شما مثل شاخه نورس وتری، دردستان قدرتمند شماست.پس بافرزند خود در کمال دقت و ظرافت رفتارنمایید، زیرا کمرویی و یا برعکس اعتماد به نفس او، در خانواده شکل می گیرد.

از کـــودک خود توقـــع انجام کارهای محــــال را نداشته باشید.
سعی کنید انجام کارهایی را از کـــودک درخواست نمایید که می دانید ازعهده آنها برمی آید.و مثلا اگر در دوره تـــرس های کودکانه است از او نخواهید که در استخــری از آب بپرد و یا به زیرزمین تاریک برود.

زیاد از حد نگــــران فــــرزند خود نباشید.
اگر ترس و نگرانی شمادر مورد فرزندتان زیاد از حد باشد، ناخودآگاه این ترس را به کودکتان نیز منتقل می کنید. اگر این روش را ادامه دهید، امکان عمل و ابتکار را از او می گیرید. سعی کنید همه چیز را از قبل برای آماده نسازید، بلکه به او کمک کنید تا بتواند در برابر موقعیت هایی که احتمال خطر در آن می رود عکس العمل مناسبی نشان دهد. درضمن سن و سال او را از یاد نبرید و او را به انجام کارهای ساده تشویق کنید که از هر عامل دیگری در تصحیح رفتارش مناسبتر است.

ابتکـــارات کـــودک را دست کم نگیـــرید.
به کارهای کودک خودبها بدهید وبدانید که او در حدتوان خود توانسته کارهایی هر چند کوچک را انجام دهد. نکته مهم آن است که او به خود و به نیروی خود اطمینان پیدا کند و نتایج کارهای خویش را بسنجد. تجربه اندوزی فعلی اوست که اساس رشدش را در آینده فراهم میکند. ازگفتن جملات هشدار دهنده مثل: مواظب باش و یــا حواست راجمع کن خودداری کنید وبه جای این القاآت منفی، محیط او را از عوامل خطرزا تخلیه کنید.

تـــولد نـــوزاد جدید
تولد نوزاد جدید همواره باواکنش های خاصی از جانب کودک بزرگتر همراه بوده است.تنهاراه درمان دراین موقعیت ،عبارت است ازسهیم کردن اودرمراقبت ازنوزاد وبدترین روش آن است که مثلا مانع ازدست زدن اوبه نوزاد بشویم.به خصوص درروزهای اول تولد در مقابل کودک ارشد به نازونوازش نوزاد نپردازیم واین کارراحتمادرغیاب کودک بزرگتر انجام دهیم.

کـــودک را از مدرســـه نتــــرسانید.
ورود به مدرسه رادروازه دخول به اجتماع فرزندتان بدانید و هر ترس و تردیدی را از دل دور کنید. کودک را با تنبیهات احتمالی مدرسه نگران نسازید.توجه داشته باشید که کودک در صورتی این گام های نخستین را با موفقیت برخواهد داشت که والدین با عقل وتدبیر، اوراآماده این کار ساخته باشند. سعی کنید او را به حال خود واگذارید تا تجارب تلخ و شیرین این ایام را خود تجربه کند و بیش از حد نگران او نباشید.

کشــف عوامــــل جاذب
به کـــودکان در کشف هر چیز جذب کننده ای که دروجودشان هست کمک کنید و از امروز به تعریف کردن از فـــرزند خودتان به خاطر تمام چیزهای جذب کننده ای که در اعمال و وجود او می یابید، بپردازید.

عــرصه بـــرخوردهای کـــودک را با محیط خارج گستــــرش دهید.
شـــرایطی به وجود آورید که کودکان نحوه استفاده از معلومات کودکان دیگر را، به عنوان یک منبع فرا بگیرند و از یکدیگر کمک بخواهند و به یکدیگر کمک کنند. هدف، تمرین و تشویق همکاری، اشتراک مساعی و دوستـــی برای ایجاد یک جامعه دمــــوکراتیک است. علاوه بر آن بازی ها و اسباب بازیهایــــی که به دو بازیکن یا بیشتـــر نیاز دارند باید بــرای تقویت بازی اشتـــراکی در دسترس باشند.

کـــودکان را وابستـــه به خود نکنیــــد.
فرزندان یا شاگردان خود را صرفا به این دلیل که بهتر می توانید آنان را تحت کنترل یا سازماندهی در آورید، تشویق به وابستگی نکنید. وابستگی مانند شکلات کشی است، هرچند مزه آن خوب است اما همیشه در آخرکار،به دندان شما می چسبد.

حس قبــــول مسئولیت را در کـــودکان تقـــویت کنید.
به کودکان یاد بدهیدکه مسئول کارهای خودشان باشند.کودکان را تشویق کنید که درمقابل دیگران نیز مسئول باشند،البته نه فقط در کمک کردن به افراد سالمند برای عبور از خیابان، بلکه در کمک کردن به خواهران و برادران در انجام کارهای خانه، کمک به شما در زمان ناراحتی یا کمک به همکلاس هایی که نیازمند یاری می باشند.

کــــــودک را از شکست نتـــرسانید.
بروز برخی اشتباهات را مجاز بدانید و بگذارید کودک با صرف وقت کافی متکی به نفس ترشود. کودکان کمرو به دلیل اضطراب ناشی ازشکست در کار یا انجام نادرست عملی از انجام هر کاری می ترسند. به کودکان بیاموزید به استقبال مخاطرات حساب شده بروند و شکست را متحمل شوند.

احساس لــذت درتنهایـــــی
ترتیبی بدهید که کودکان به هنگام تنهایی باخودشان راحت باشند. تنهایی، زمانیکه به عنوان ابزاری برای برقراری ارتباط با خود انتخاب می شود می تواند تجربه ای مثبت باشد. این به آن معناست که مکان هایی اختصاصی و اوقاتی فردی در اختیار کودک شما قرارداده شود. همچنین به آن معناست که زندگی کودک را با فعالیت های گروهی برنامه ریزی شده پرنکنیم. بنابر موقعیت حتی به آن معناست که کودک را به انجام فعالیت های انفرادی مانند پیاده روی در اطراف منزل،رفتن به موزه وسینما،یا کودکان بزرگتر رابه گردش در پارک تشویق کنیم.

نـــوازش، اطمینـــان و عطـــوفت
سعی کنیدفرزندان خود ( به خصوص فرزندان کمرو ) را قدری بیشتر نوازش کنید. تماس جسمانی باعث می شود که کودک احساس طرد شدن نکند.این کار احساس رضایت را در او ایجاد می کند و واقعیت وجودی او را مورد تأیید قرار می دهد.

آخــــر اینکــــــــــه :
والدین محترم بدانند که دستورالعمل هایی که ذکر شد، بسیار ساده و عملی است.بااین حال اگر باز هم احساس نمودید که فرزند کمرویی دارید، هرگز مایوس نشوید و خود را نبازید،بهترین کار این است که کار را به کاردان بسپارید و از کارشناسان متخصص کمک بخواهید. در ضمن سعی کنید که رفتارتان کاملا طبیعی باشد.در این صورت کودکان هم آرامش خاطر پیدا می کنند و روند درمان به سرعت پیش خواهد رفت.

” هـــرگـــــز از کـــــودک خود آدمـــی خجــــول نسازید. ”