علامت های وقف در قرآن

 

"م"، علامت وقف لازم
"م"، علامت وقف لازم است

 

 "م"، یعنى وقف در آن لازم بوده و وصل آن موجب خلل در معنى مى‏شود،

 

 مثل: "إنَّ اللَّه شَدِیدُ العِقابِ للفُقَرَاءِ المُهَاجِرِین".


"ط"، علامت وقف مطلق
"ط"، علامت وقف مطلق است، 

 

یعنى وقف بر آن کاملاً به جاست و آغاز کردن از ما بعد آن نیز خوب است (مترادف وقف تام)، 

 

مثل: "ذلِک فَضلُ اللَّهِ یُؤتِیه مَن یَشَاءُ واللَّهُ ذُوالفَضل العَظیِم".


"ج"، علامت وقف جایز
"ج"، علامت وقف جایز است، 

 

 

یعنى وقف و وصل آن هر دو جایز است. (مترادف وقف کافى)،

 مثل: "هُوَ مَولیکُم فَنِعْمَ المَولى وَ نِعْمَ النَّصِیر".


"ز"، علامت وقف مجوَّز
"ز"، علامت وقف مجوَّز است،

 

 یعنى وصل بهتر است، امّا وقف هم اشکالى ندارد. (مترادف وقف حسن)،

 

 مثل: "تَبَارَک الَّذِی بِیَدِهِ المُلکُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَى‏ءٍ قَدِیر".


"ص"، علامت وقف مُرَخَّص
"ص"، علامت وقف مرخص است، 

 

یعنى به خاطر اطاله کلام و کمبود نَفَس می توان وقف کرد. در این صورت اگر ما بعد آن جمله مفیدى بود، می توان از آن جا شروع به تلاوت کرد و گرنه باید اعاده نموده و از محل مناسب آغاز کرد، 

 

مثل: "قُلْ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ اِنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُبینٌ".


"لا"، علامت وقف ممنوع
"لا"، علامت وقف ممنوع است؛ 

 

یعنى چنان چه وقف کند در معنى خلل ایجاد مى‏شود و نباید وقف کرد (مترادف وقف قبیح)، 

 

مثل: "وَ مَا جَعَلنَا أَصْحَابَ النَّارِ إلاَّ مَلاَئِکَةً وَ ما جَعَلْنا عِدَّتَهُم إِلاَّ فِتنَةً للَّذِینَ کَفَروُا...".


"قلى"، علامت "اَلوَقفُ أَوْلى"
"قلى"، علامت "الوقف اولى" مى‏باشد، 

 

یعنى وقف بهتر است،

 

 مثل: "قالوُا أَنُؤمِنُ کَمَا ءامَنَ السُّفَهاءُ أَلا إِنَّهُم هُمُ السُّفَهاء".


"صلى"، علامت "اَلوَصلُ أَوْلى"
"صلى" علامت "اَلْوَصْلُ أَولى" مى‏باشد؛ 

 

یعنى وصل بهتر است.

 

 مثل: "اُولئِکَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمِ وَ اُولئِکَ هُمُ الْمُفلِحوُنَ".


علامت وقف معانقه
دو مجموعه سه نقطه‏اى علامت "وقف مُعَانقه" یا "وقف مُراقبه" است که بر روى دو کلمه نزدیک هم قرار مى‏گیرد و چنان چه قارى بر یکى از این دو کلمه وقف کند، بر کلمه دیگر نمى‏تواند وقف کند، 

 

مثل: "ذلِکَ الکِتابُ لاَ رَیبَ فِیهِ هُدىً لِلمُتَّقِینَ"