" آنچه به فرزندم می گویم تشویق است یاتنبیه"

 

هیچ کس فکرش را نمی کند که جملاتی با بار معنایی مثبت نیز بتوانند اثری منفی یا مخالف داشته باشد. اما ممکن است حتی عبارت ها وجمله هایی که در تشویق و تنبیه کودکان به کار برده می شوند مخرب باشند.

اینکه شما با انگیزه و نیت مثبتی این جمله ها را بیان می کنید اما این تشویق کودک مانع از آن می شوند که از راهنمای درون خودش پیروی کند، اما گمراه می شود و تلاش هایش را محدود می کند و اگر احساس کند چیزی برایش سخت است فوری آن را رها خواهد کرد. به معنای آن نیست که شما نباید کودک را تحسین یا تنبیه کنید. فقط باید به چیزی که می گویید بیشتر توجه کنید و به تأثیر حرفی که می زنید برطرز فکر و رفتار کودک اهمیت بدهید.

«عالی بود»

مشکل تشویق و تأثیرش بر یادگیری کودکان این است که پدر و مادرها مدام از آن برای تشویق کودک استفاده می کنند بدون اینکه واقعا متوجه باشند آن را در مقابل چه کاری به کودک می گویند. شما ممکن است در برابرنقاشی خیلی بی توجه و بی هدف فرزندتان هم بگویید:عالی بود پسرم،دخترم.

درواقع این جمله به کودک یاد می دهد که در هر صورتی عالی وبی نقص است چون مدام از سوی شما تأئید می شود.

به جای آن بگویید «مثل اینکه همه تلاشت روکردی». در این عبارت شما بر میزان تلاش کودک تأکید دارید و به او این پیام را می رسانید که تلاش از نتیجه مهم تر است. کودک یاد می گیرد برای رسیدن به هدفش تکرار، توجه و تلاش اهمیت بیشتری دارد. هر تلاش کوچکی اگرچه لازم است اما برای موفقیت و بهترین بودن کافی نیست. این می تواند یکی از تأثیرات تشویق و تنبیه کودکان باشد».

«دختر/پسر خوب»

اگرچه نیت شما در تشویق و تنبیه کودکان مثبت است اما می تواند خلاف تأثیری که شمامی خواهید را برای فرزندتان بگذارد. والدین برای بالا بردن اعتماد به نفس کودک به او می گویند تو خوبی. اما تکرار تشویق و تنبیه کودکان به مرور زمان تأثیر متفاوتی می گذارد وقتی کودک کاری راکه می خواهید برایتان انجام می دهد گفتن «دختر/پسر خوبم» او راشرطی می کند.

کودکان گمان می کند خوبی او با انجام و پاسخ به درخواست دیگران معنا دارد. به مرور زمان فرزندتان به خاطر ترس ازدست دادن موقعیت «دختر/پسرخوب بودن»، هرکاری را انجام می دهد بدون اینکه متوجه باشد هدف از انجام کارهاو پاسخگویی به نیازهای دیگران چیست. این می تواند یکی از آثار منفی تشویق و تنبیه کودکان باشد.

به جای این جمله بگویید «خیلی خوب میشه که این کار را برام بکنی». در این جمله او هم متوجه درخواست شما می شود و هم یاد می گیرد پاسخ به درخواست دیگران چه تأثیر مثبتی در دیدگاه دیگران راجع به خودش دارد. یا به جای اینکه بگویید:چقدر توخوبی که مدادت را به دوستت دادی.

کمک به پیشرفت درسی فرزند

کمک به پیشرفت درسی فرزند

انجام تکالیف مدرسه روش خوبی برای شرکت شما در آموزش فرزندتان است. شما از آنچه درکلاس تدریس می شود تصوری کلی پیدا می کنید و در مورد پیشرفت تحصیلی فرزندتان اطلاعاتی به دست می آورید. شاید ازشما انتظار برود فرزندتان را هدایت کرده و به او کمک کنید ولی در هر مرحله ای شاید ندانید والدین چه باید بکنند و تا کجا باید پیش بروند.

*برای تشویق تلاش های خاص برای انجام تکالیف مدرسه به طور منظم کارهای فرزندتان رابررسی کنید.تشویق صمیمانه برای: پایداری در انجام کاری دشوار، تمیز نوشتن یا حل کردن پنج مسئله ریاضی در تقویت احساس قابلیت در فرزندتان تأثیر زیادی دارد.

*بگذارید فرزندتان بداند اگر لازم باشد شما با علاقه به او کمک می کنید. اگر به مدت طولانی، از خانه دور هستید، مرتب به فرزندتان تلفن کنید.به فرزندتان که عاشق انجام تکالیف مدرسه است بگویید می تواند سوال خود را از شما بپرسد.

*اگرفرزندتان کمک خواست با هم کار کنید. اول بگذارید فرزندتان ببیند شما چطور یک مسأله یا مشکل را حل می کنید. در مورد هر مرحله حرف بزنید. بعد بگذارید فرزندتان مسأله بعدی را حل کند. اگرمعلم در کلاس از روش دیگری استفاده می کند بگذارید فرزندتان تاحد ممکن مسأله را کامل کند و سوال هایی را که نتوانست برای آن ها پاسخ بیابد برای کلاس نگه دارد. معلم ها نیاز دارند بدانند شاگردان خود چه چیزهایی را نمی فهمند.

*عادت کنید وقتی به نظر می رسد فرزندتان نمی تواند به سوالی پاسخ بدهد،به جای گردآوری جواب ها سوالاتی بپرسید که او را هدایت «چطور این طور فکر می کنی؟». «فکر می کنی چطور اتفاق افتاده؟»نچه در کلاس تدریس.«بعد باید چه کار کنی؟».سوال هایی از این قبیل باعث می شود به جای اینکه شما جواب بدهید فرزندتان یاد بگیرد به راه حل های دیگری برای حل مسأله فکرکند.

*اگرفرزندتان نمی تواند تمرین های خود را به منزل بیاورد یا تحویل بدهد با معلم او صحبت کنید. برای ارتباط با معلم روشی ابداع کنید مثلا یک یادداشت اتمام کار، همراه با بررسی کوله پشتی،که باعث می شود شما و فرزندتان بدانید چه تکالیف درسی داده شده وچه موقع باید آن ها را تحویل دهد.

*پیشنهاد کنید فرزندتان برای درس خواندن دوستی را دعوت کند. شماره تلفن دوستانی را که احساس مسئولیت می کنند برای فرزندتان جمع کنید.هیچ چیز بهتر از دوستی همسن و سال فرزندتان نمی تواند او را وادار کند یه تکلیف درسی را تا آخر انجام بدهد.اگر بیش از حد صدای خنده شنیدید فورا مداخله کنید. شما می خواهید درس خواندن خسته کننده نباشد اما نه آنقدرکه فرزندتان زیادی بازیگوشی کند.

*اگرهمه تلاش های تان بی نتیجه ماند،برای کمک به انجام تکالیف درسی کسی راخارج از افراد خانواده استخدام کنید. یک معلم خصوصی شرایط را از نبردهای خانوادگی خارج می کند. کسانی که عضو خانواده نیستند در مقابل گریه ها، فریاد ها یا بداخلاقی هابه طرز متفاوتی واکنش نشان می دهند.

اصول مهم تربیت

 اصول مهم تربیت فرزند:

 

 اصل اول: ارضای فوری خواسته های فرزند را به تأخیر بیندازید

 

در راستای افزایش مهارت خود کنترلی و توانایی خویشتنداری و به زبان دیگرمهارت خودمهارگری که از مهارت های مهم برای رشد و پیشرفت کودک است باید گاهی خواسته های کودک را نادیده بگیریم و در برخی مواقع خواسته های او را به تأخیر بیندازیم.

برای مثال خرید یک خوراکی را می توانیم به چند ساعت بعد موکول کنیم یا وقتی کودکانمان درخواست اسباب بازی دارند،گاه از خرید آن خودداری کنید این کمک می کند تا کودک متوجه شود در همه مراحل زندگی خود نمی تواند فورا به خواسته هایش برسد و برخی مواقع برای رسیدن به خواسته های بزرگتر باید از خواسته های کوچکتر عبور کند. مانند دانش آموزی که یک سال تحصیلی را به سختی تحمل می کند تا نتیجه کنکور اوخوب شود. متاسفانه اغلب مشاهده می گردد که والدین نسل امروز به بهانه محبت ودلبستگی زیاد به کودک همیشه خواسته های او را برآورد می کنند وگفتن نه در مقابل درخواست های کودک برای آنها سخت است. این والدین محکوم به تربیت کودکی پرتوقع و لوس و البته بدون مهارت خودکنترلی و خویشتنداری هستند اصول بعدی را متعاقبا بیان خواهیم نمود...

افزایش مسئولیت پذیری کودکان با مشارکت در کارهای خانه

افزایش مسئولیت پذیری کودکان با مشارکت در کارهای خانه

مسئولیت پذیری

کمک کردن کودکان به بزرگترها باعث میشود احساس تعلق بیشتری به خانواده پیدا کنند‎

 

روانشناسان معتقدند هنگامی که به کودکان اجازه داده می‌شود تا به بزرگترها کمک کنند، احساس تعلق بیشتری به خانواده می‌کنند،مستقل بودن را یاد می‌گیرند، و از پس مسئولیت‌های خود برمی‌آیند.

 

والدین اغلب تصور می‌کنند محول نمودن امور خانه به کودکان تمام انرژی آن‌ها را در چنین سنین حساسی تحلیل می‌برد. اما روانشناسان معتقدند هنگامی که به کودکان این شانس داده می‌شود تا به ما کمک کنند، احساس تعلق بیشتری به خانواده می‌کنند، استقلال را یاد می‌گیرند، و از پس مسئولیت‌های خود برمی‌آیند.

 

با چنین طرز تفکری، تصمیم گرفتیم تا یک سری راه حل در اختیار شما قرار دهیم که نشان می‌دهد می‌توان کارهای خانه را در سنین مختلف به کودکان محول نمود. کارهای خانه برای کودکان در سنین مختلف:

 

سه سالگی:

جمع کردن اسباب‌بازی‌ها و قرار دادن آن‌ها در جعبه مخصوص.

مسواک زدن دندان‌ها، شستن دست و صورت و خشک‌کردن آن‌ها، شانه کردن موها.

درآوردن و پوشیدن لباس‌ها با اندکی کمک.

همچنین:

قرار دادن کتاب‌ها و روزنامه‌ها در قفسه.

قرار دادن دستمال‌ها، بشقاب‌ها و قاشق و چنگال‌ها روی میز.

مرتب کردن صندلی خودشان پس از صرف غذا.

تمیز کردن جاهایی که خودشان نامرتب کرده‌اند.

قرار دادن ظروف کوچک در کابینت و برداشتن وسایل از کابیت‌های پایین.

 

چهارسالگی:

کمک به مرتب کردن تختخواب.

گردگیری وسایل.

کمک به تهیه دسر(به عنوان مثال تزئین کیک).

همچنین:

چیدن میز شام، شامل چیدن بشقاب‌های چینی.

تمیزکردن باغچه.

کمک به شستن ظروف یا قرار دادن ظروف در ماشین ظرفشویی.

 


ادامه مطلب...